Πως περνάει ο καιρός....

Σαν να βιάστηκαν λίγο να βγούνε για ένα χαλαρό ποτάκι ε;

Αναπάντεχα καλό!

Το είδα με μια δόση σνομπισμού και ψιλοαδιαφορία. Πόσο λάθος ήμουν... Μιλάμε για το τουλάχιστον 2-3 όσκαρ στις τεχνικές κατηγορίες, είναι απλά εκπληκτικό... δείτε το απολαύστε το, 3D αν είναι δυνατόν... τι να λέμε τώρα, μπράβο στους ανθρώπους που κόπιασαν για να βγει αυτό το οπτικοακουστικό θαύμα..

Δες μας τα λέτε καλά....

Μάγκες, μετά το θρίαμβο που λέγεται Rogue One, περίμενα η συνέχεια να είναι αντίστοιχη...


και πάτε και τα κάνετε σκατά και μου ονομάζετε το νέο Star Wars, The Last Jedi. Το γιό μου να έβαζα καλύτερο όνομα θα έβρισκε... που πήγαν τα γαμάτα The phantom menace, The empire strikes back, A new hope.... απλοί και όμορφοι τίτλοι...

Το νου σας μην είναι μαλακία και η ταινία και φτάσουν τα spin off να είναι καλύτερα από τα episodes...

μόνη ελπίδα είναι το να είναι πιο σύνθετο από ότι φαίνεται , δηλαδή:

Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΤΖΕΝΤΑΙ
Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΤΖΕΝΤΑΙ
ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΙ ΤΖΕΝΤΑΙ

Το πιάσατε; 

Ready, steady, GO!!!!

Μουσική, η άγκυρα της ψυχής

Πόσες φορές δεν σας έχει βοηθήσει να ορθοποδήσετε η μουσική μας; Να παρασυρθείτε, να αποδράσετε νοερά έστω και για λίγο. Να νοσταλγήσετε, να θυμηθείτε...

και δεν αναφέρομαι στα mainstream μονορούφια που έχουν κατακλύσει τον κόσμο, αναφέρομαι στη μουσική μας, το μέταλλό της, τις μελωδίες, την πολυπλοκότητά της, την αφέλειά της κάποιες φορές, είναι τόσο βαθιά και ανεξάντλητη που αρκεί για να σε κινήσει όταν πρέπει και εσύ έχεις παγώσει ή να σε ηρεμήσει όταν είσαι φορτωμένος σκέψεις και προβλήματα.

Αλλά τι ξέρω εγώ, ένας απλός μεταλλάς είμαι...


ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΤΙΣ ΑΞΙΖΟΥΝ, ΤΑ ΛΕΜΕ ΑΠΟ ΤΟ 2017

To game του εξαμήνου!

Πλησιάζουν γιορτές, λίγος χρόνος θα περισσέψει και για gaming...

Τι άλλο από το

Αντιμέτωπος με τους παιδικούς μου φόβους

Τι έγινε θα πείτε ξαφνικά, το olatsaba έγινε blog ψυχολογίας; Όχι ηρεμήστε, αφορά τρεις ταινίες που τις φοβόμουν τόσο πολύ σαν παιδί και που πρόσφατα τις ξαναείδα, ενήλικος γαρ. Ήθελα να δω πως θα νιώσω!

Superman III, η σκηνή που το υπερμηχάνημα τραβάει μέσα την τύπισσα και τη μετατρέπει σε ένα τρομακτικό ρομπότ. Ε λοιπόν ακόμα και σήμερα στα 40 μου, μου ήρθε αυτή η ανατριχίλα, θυμήθηκα τον φόβο μου, ενώ η σκηνή είναι αντικειμενικά ψιλοαστεία και η ταινία γυρισμένη το 1983 με ότι ειδικά εφέ υπήρχαν τότε.

The Beyond / Η 7η Πύλη Της Κολάσεως (1981), cult ταινία πλέον, με εφέ της πλάκας αλλά πραγματικά η σκηνή με τον ζωγράφο, ακόμα γαμάει! Ανατριχίλα λέμε!

The Cassandra Crossing, ταινία του 1976, συνομήλικη μου, για ένα τρένο όπου οι επιβάτες εκτέθηκαν σε θανατηφόρο ιό και το τρένο κατευθύνεται προς ένα επικίνδυνο πέρασμα. Γαμάτη για την ηλικία της, με τρόμαζε πολύ η σκηνή που τελικά η γέφυρα καταρρέει και παίρνει στο θάνατο τους επιβάτες (πιάνεται spoiler 40 ετών;). Βλέποντας τη πρόσφατα, γέλιο μου προκάλεσε, αλλά κάθε φορά που σκέφτομαι τον ελληνικό τίτλο της ταινίας ακόμα μου προκαλεί δέος! "Το πέρασμα της Κασσάνδρας",. Γαμάτο???