10 Μαΐ 2017

Το δικό μου Rosebud!

Τώρα που μεγάλωσα, πολύ κιόλας, η παιδική μου ηλικία θυμίζει μακρινή ανάμνηση. Συχνά πυκνά όμως κάνω μια μικρή βουτιά σε πράγματα που απολάμβανα, που μου άρεσαν, σε αντικείμενα που, και ας ήταν μέτρια, ήταν δικά μου και τα αγαπούσα.

Ακούστε τώρα εδώ σύμπτωση, βλέποντας τις ταινίες του Βέγγου, σε μία είχε ποδηλατάδικο και σε κάποια σκηνή, πίσω στο background, βλέπω κρεμασμένο στον τοίχο το παιδικό μου ποδήλατο!!! Το velamos μου! Το αναγνώρισα άμεσα.

Έτσι σε δευτερόλεπτα, χαμένες μνήμες επέστρεψαν, η μία ανάμνηση έφερε την άλλη...

Θυμάμαι να τρέχω με ματωμένους αστραγάλους (από την αλυσίδα του ποδηλάτου) στο χωριό, να κυνηγάω και να με κυνηγάν αόρατοι εχθροί, θυμήθηκα ότι του είχα και όνομα! Narval!

Τρέχα Narval, μείναμε τελευταίοι, πάμε να τους περάσουμε! Αλλά γιατί το έλεγα αυτό; θυμήθηκα ότι διάβαζα ένα Γαλλικό κόμικ της εποχής, πάντα το θυμόμουν όταν αναπολούσα εκείνα τα χρόνια, είχε κλειδώσει μέσα μου ότι ήταν Τεν Τεν, έτσι πήγα και αναζήτησα στο google εν έτει 2017 το ποδήλατο και το περιοδικό του 1985 και ιδού τα ευρήματα!!!



Το ποδήλατο μέν θεωρείται κλασικό, μοστράρει σε πολλές ιστοσελίδες και καμάρωσα!

ΑΛΛΑ!!!!

Το περιοδικό δεν ήταν Τεν Τεν, αλλά ένα Γαλλικό παρόμοιο, Tif & Tondu!!! Σκάβοντας ακόμα περισσότερο, βρήκα σε pdf όλη την συλλογή (και τα 25 τεμάχια), βρήκα το ακριβές περιοδικό και με υπερηφάνεια το παρουσιάζω....





Μάλιστα το Narval 135 υπάρχει και σε φιγούρα! Ωραίο quest δεν θα ήταν να έβρισκα σε φυσικό αντίτυπο και το περιοδικό αλλά και την φιγούρα;


2 Μαΐ 2017

Θα το δεις και το πουλάκι

Έτσι μου κάπνισε και άρχισα να βλέπω την ταινιοθήκη του Θανάση Βέγγου, αυτού του κορυφαίου Έλληνα ηθοποιού, του γελωτοποιού που μεγάλωσε γενιές και γενιές.





Τον απόλαυσα σε όλες αυτές τις ταινίες (είτε δικές του παραγωγές, υπό την γαμάτη εταιρία "ΘΒ ταινίες γέλιου") είτε της Φίνος Φιλμς, να τρέχει, να μοχθεί, να τον εξαπατούν, να τον ταλαιπωρούν, να του λένε ψέματα αλλά στο τέλος να τα καταφέρνει. Πάντα με καλό τέλος, πάντα με ωραίες γυναίκες δίπλα του (Άννα Φόνσου μικρή στο "Ποιός Θανάσης", Γκιζέλα Ντάλι στο "Πολυτεχνίτης και Ερημοσπίτης", Αιμιλία Υψηλάντη στο "Ο Θανάσης, Η Ιουλιέτα και τα λουκάνικα", η πάντα γυναικάρα Βίνα Ασίκη στο "Τρελός και πάσης Ελλάδος", το απόλυτο θηλυκό Τζένη Καρέζη στο "Η νύφη το σκασε", Ρία Δελούτση στο "Φανερός πράκτωρ 000"), όλος αυτός ο καιρός που για λίγα λεπτά την ημέρα χάζευα και από λίγο τις ταινίες του, έκλαψα από τα γέλια και από τη συγκίνηση με αυτό που κατάφερε αυτός ο άνθρωπος. Το να ταυτιστεί τόσο πολύ με τους ρόλους του και με τον πραγματικό του εαυτό, το να καταφέρει να μείνει τίμιος σε μια τόσο βρώμικη μπιζνα μέχρι το τέλος και το να μνημονεύεται από χιλιάδες κόσμο, χρόνια μετά το θάνατό του.



Ακόμα και την ξενολαγνεία των ταινιών του απόλαυσα. Ήταν δημοφιλής ο James Bond στο εξωτερικό, δώστου 2 ταινίες πράκτωρ 000, δώστου τον ντετέκτιβ που έψαχνε τον πατέρα του στο "Τρελλός παλαβός και Βέγγος" να τον λένε Τζείμς Μποντόπουλο. Ήταν δημοφιλής ο Ρόκυ; δώστου ο Θανάσης να τρέχει στα σκαλιά μπροστά στο Ζάππειο με την κλασική γκρι φόρμα και αργότερα στην ίδια ταινία να χορεύουν το "Eye of the tiger". Ζεν πρεμιέ ο Μάρλον Μπράντο? "Τύφλα να χει ο Μάρλον Μπράντο"!!!!



Ο άνθρωπος πρόσθεσε φράσεις στην καθομιλουμένη μας..."Ξέρεις από βέσπα;", "Βουρ!!", "έτσι όπως πάμε θα το δεις και το πουλάκι", "τρέχει σαν το Βέγγο", "Καλέ μου άνθρωπε", "Μουλάρι ο Αστραχάν" κλπ.

Ομως γελιέστε αν νομίζετε ότι οι ταινίες του Βέγγου ήταν γελοίες και επιφανειακές. Δείτε τον εξευτελισμό του ανθρώπου στο "πάρε το όπλο σου", την απόλυτη θλίψη στο "σφίξε κι άλλο το ζωνάρι", την στεναχώρια και την απογοήτευση στο "το μεγάλο κανόνι". Μιλάμε για μεγάλες ερμηνείες, ενός μεγάλου ηθοποιού.

Ψάχνετε για ιστορικά μηνύματα? Δείτε το "ψηλά τα χέρια Χίτλερ", το "τι έκανες στον πόλεμο Θανάση", το "στην χώρα της σφαλιάρας", για να δείτε την άποψη του καλλιτέχνη για την κατοχή´και την Χούντα.

Φτηνές, απλοϊκές παραγωγές, κάποιες φορές κακόμοιρες σαν τον ήρωά τους, με λάθη, κενά, αλλά ΤΕΛΕΙΕΣ. Μην το ψάχνετε, ήταν τέλειες.

κύριε Θανάση Βέγγο, έτσι από το πουθενά, χωρίς κάποιο λόγο εορτασμού ή ενθύμησης, σε ευχαριστώ για όλα.                  

                                         

24 Απρ 2017

Alan, wake up

Αισθάνομαι πλήρως γοητευμένος από αυτή την παιχνιδάρα. Την πρωτοέπαιξα το 2010 όταν και κυκλοφόρησε αποκλειστικά για το XBOX 360 αλλά τότε δεν του είχα δώσει τόση σημασία. Ήταν πρωτοποριακό, αλλά 7 χρόνια πριν, ήθελα να έχουν όλα νόημα και τα πάντα να εξηγούνται στα σενάρια.



Τώρα, ψάχνοντας κάτι να παίξω στο xbox one, είδα ότι μαζί με το πολύ καλό Quantum Break δίνουν και κωδικό για το Alan Wake μαζί με τα DLC του. Άρπαξα άμεσα την ευκαιρία και βρέθηκα και πάλι βυθισμένος σε αυτό το μελαγχολικό, αγχωτικό αριστούργημα! Βλέποντας το με πιό έμπειρα μάτια και χωρίς να με νοιάζει το να βγάζουν όλα νόημα το απόλαυσα από την αρχή μέχρι το τέλος.

Μιλάμε για αριστούργημα. Το studio Remedy έσπειρε πραγματικά (έχουν φτιάξει και τα Max Payne). Μόνο αν το παίξετε θα αισθανθείτε την ανάγκη να τρέξετε προς εκείνο το μοναχικό φως εκεί μακρυά, κρατώντας μόνο το φακό για να σωθείτε από το σκοτάδι. Μόνο αν το παίξεις αισθάνεσαι την ικανοποίηση να σε λούζει το φως που προανέφερα, όταν καταιδρωμένος καταφέρεις να φτάσεις.



Αρκετά τρομακτικό, απίστευτα δεμένο σαν δημιούργημα, με 7 χρόνια στην πλάτη, το θεωρώ κλασικό.

Πραγματικά η συμβατότητα του xbox one με το παλιό 360, είναι το μόνο πλεονέκτημά του έναντι του κυρίαρχου Playstation. Και εμένα με ξέρετε, είμαι σονάκιας.

Θα έρθει και η ώρα του PS4, όταν έρθουν και τα νέα uncharted, the last of us2, god of war.... για τώρα... xbox one!                                                   

19 Απρ 2017

Άνοιξη ξανά

κάπως έτσι αρχίζει το ρεφρέν του "Κάνω μια ευχή" των Εξόριστων, αλλά δεν γράφω για αυτό, γράφω για τις νεραντζιές που ανθοφόρησαν, για τις μυρωδιές της άνοιξης που ακόμα και στην τσιμεντούπολη είναι έντονες, για την όσφρηση που μου θυμίζει ότι κάποτε ήμουν παιδί και κάποτε είχα χωριό...

1 Απρ 2017

Then and now


then


...now...

4 Μαρ 2017

Gonna fly now

Θυμάμαι 14 χρόνων στις Σπέτσες είδα το Rocky V (1990) σε θερινό σινεμά, θυμάμαι να βγαίνω κλαμένος, πάντα αυτές οι ταινίες μίλαγαν μέσα μου, θυμάμαι τις άπειρες φορές που ζήταγα τη βιντεοκασέτα του Rocky IV (1987) από τη γειτόνισσα (ναι αυτή με τα τεράστια βυζιά) και καθόμουν τα μεσημέρια μόνος μου και το έβλεπα, και μετά της την επέστρεφα για να έχω λόγο την επόμενη ημέρα να πάω να την ξαναζητήσω...



Θυμάμαι παραμονή Χριστουγέννων 2006 να πηγαίνω σε ένα παλιό χαμένο φίλο το DVDSCR του Rocky Balboa που είχε διαρρεύσει, με την επιστροφή του Ρόκυ μετά από 16 χρόνια και περιχαρείς να το βλέπουμε παραγγέλνοντας πίτσα με την αγωνία στο κατακόρυφο, "Θα πεθάνει ο Ρόκυ", " Θα χάσει ο Ρόκυ", τελικά τα κατάφερε, ήρθε ισόπαλος με τον πολύ νεότερο αντίπαλό του και σώθηκε η ημέρα!



Θυμάμαι κάθε φορά που άκουγα το καταπληκτικό soundtrack να σηκώνομαι να χοροπηδάω σαν κατσίκι, να ρίχνω γροθιές στο αέρα, να ανεβαίνει το ηθικό μου, να νοιώθω ικανός για τα πάντα, να βουρκώνουν τα μάτια... Ρε, Eye of the tiger, Gonna Fly Now, Going the distince, Living in America, No easy way out, Conquest, Burning heart, Hearts on Fire, τι να λέμε τώρα...

Μόνο καλές αναμνήσεις έχω από την επταλογία Ι (1976), ΙΙ (1979), ΙΙΙ (1982),IV (1985),V (1990), Rocky Balboa (2006), Creed (2015).


Με ιδιαίτερη αδυναμία στην πρώτη ταινία, βραβευμένη με 3 OSCAR, λόγω του ότι κυκλοφόρησε το 1976 όταν "κυκλοφόρησα" και εγώ...

Πίσω στο 2017, παραμονή Καθαράς Δευτέρας αραχτός στο εξοχικό, πέτυχα τον Alpha να δείχνει το Rocky III και ενώ οι υπόλοιποι κοιμόντουσαν, κάθισα με χαρά να το δω... σαν να συνάντησα τυχαία ένα παλιό φίλο... όλα τα ξεχασμένα συναισθήματα επέστρεψαν...

Ξεκίνησα λοιπόν, στον ελάχιστο ελεύθερο μου χρόνο να τα βλέπω ξανά... και μαζί και η παρατήρηση του 40άρη πια... πόσο μου άρεσε η ανεμελιά και ο αυθορμητισμός του Ρόκυ, δείτε την πρώτη συνέντευξη τύπου που δίνουν μαζί με τον Apollo και απολαύστε...

πως πλησίασε την Adrian, πως προπονούνταν με τα κρέατα, το θρυλικό τρέξιμο στα σκαλιά της βιβλιοθήκης της Philadelphia, (πήραν το όνομά του, λέγονται Rocky steps και το άγαλμα του Rocky Balboa είναι ακόμα εκεί!!!), φανταστείτε ότι υπάρχει πραγματικό άγαλμα για να τιμήσει εικονικό, κινηματογραφικό ήρωα... πόσο γαμάτο...

και αυτή η μουσική... ουφ, ακούω και ξανά ακούω το Rocky Balboa (The Best Of) του 2006...

η σκηνοθεσία... τι τρομερά γυρίσματα έχουν τα 2 πρώτα, πως αποτυπώνουν τις φτωχογειτονιές, τα κουστούμια τέλεια, ιδανικά...

Θα σταματήσω εδώ γιατί το χάνω, εξάλλου αυτή η χημεία που συμβαίνει στον εγκέφαλο δύσκολα εξηγείται και περιγράφεται...




Θυμηθείτε λίγο τις παλιές ταινίες, θυμηθείτε λίγο τι σας ξεσήκωνε σαν παιδιά, και ρίξτε το στο DVD/BluRay/PC/Tablet, δεν έχει σημασία το μέσο... καλό ταξίδι στη λεωφόρο των αναμνήσεων...



υ.γ. Σας παρακαλώ κύριοι του Hollywood μην το κάνετε reboot, ποτέ μα ποτέ... εσείς είστε ικανοί να κάνετε τον Ρόκυ μια τρανσέξουαλ αποτυχημένη μαύρη που το ρίχνει στην πυγμαχία... αφήστε το όπως είναι...