Αρχαιολογίες μέρος 2ον

κατά ριπάς πλέον, παλιές αγαπημένες ταινίες, αντί των σκουπιδιών που επιπλέουν τελευταία... και έπεται μακρά συνέχεια!!!!

Μα τι σε έπιασε ξαφνικά με αυτές τις αρχαιολογίες;

 Έλα ντε, τι με έπιασε, κάτι κακογυρισμένες παλιαντζούρες, καμία σχέση με τα σημερινά αστραφτερά θαύματα της 7ης τέχνης.

Ναι, οκ, αλλά εγώ με αυτά μετγάλωσα και μου ήρθε η ανάγκη, η νοσταλγία να τις ξαναδώ και το κάνω!!!

Και μια λεπτομέρεια... είναι όλες του 1983 εκτός του Excalibur που είναι του 1981... όταν ήμουν μόλις 7 ετών!!!

Η αναπάντεχα καλή κυκλοφορία της χρονιάς

Πάντα ακούω τις νέες κυκλοφορίες των μπαντών με τις οποίες μεγάλωσα, γέρασα πια να ακολυθώ τις καινούριες και να ακούω αναμασήματα νεαρών κάφρων. Προτιμώ τα αναμασήματα των παλιών!

Προσπαθώ να ξεχωρίζω τοην καλύτερη κυκλοφορία την οποία και αγοράζω, ένα CD το χρόνο πλέον, ναι...

Εκεί που νόμιζα πως οι volbeat ή οι Helloween θα πάρουν το 15ευρω μου φέτος, να σου πετιέται ο UDO με μια δισκάρα την οποία αρχικά με βαριά καρδιά έβαλα να την ακούσω ... και... κόλλησα!!!

Εύγε 70χρονε γερόλυκε...

Καλές γιορτές σε όσουν τις αξίζουν!!!

Το απογείωσε!!

 Έβαλε χέρι εντός πανδημίας ο Σταλλόνε και έκοψε και έραψε ξανά το κλασικό Rocky IV , πραγματικά το μεταμόρφωσε!!

Έδιωξε τις κοτσάνες, κράτησε και ενίσχυσε τα δυνατά σημεία, την έκανε σχεδόν άλλη ταινία. Ευτυχώς κράτησε τα γαμάτα σημεία με τα μουσικά κομμάτια, πάντα ένα από τα δυνατά σημεία ολων των Rocky ήταν η μουσική τους.

Highlight, πέραν από το λίγο διαφορετικό τέλος, το σημείο που παίζει το No easy way out, ένα σημείο που ορωταγωνιστής πρέπει να πάρει τη δύσκολη απόφαση να θα αντιμετωπίσει η όχι τον Drago.

Με γύρισε 20 χρόνια πριν, όταν γύριζα από ένα νοσοκομείο και έπρεπε να πάρω μια δύσκολη απόφαση απέναντι σε μια αξεπέραστη κατάσταση. Μπαίνοντας σπίτι και ανοίγοντας τη τηλεόραση, έπαιζε το Rocky IV ακριβώς στο σημείο του κομματιού.. There's no easy way out, there'e no shortcut home.... θυμάμαι πόσο πολύ είχα ταυτιστεί...

Άρχισε το Dexter!!!

10 χρόνια μετά, η απόλυτη σειρά επιστρέφει! περιμέναμε και δικαιωθήκαμε... καλή τηλεθέαση!!!

Τιτάνας... Αθάνατος...

Η ώρα του Βασίλη

 Έφτασε ξανά το διβδόμαδο που επιτέλους ανεβαίνω δουλειά. Στο δρόμο λοιπόν χρειάζομαι μια παρέα, είναι εξάλλου η μόνη στιγμή που μπορώ να ακούσω μουσική. Τη δική μου, αγαπημένη μουσική.

Συνήθως κάνω random shuffle τη μεταλλική μου συλλογή κ πλυμμηρίζω από παλιά και νέα αγαπημένα κομμάτια.

Αυτή τη φορά διαλεξα να ακούσα Παπακωνσταντίνου. Άκουγα πολύ μετά το λύκειο, τον έχω σε εκτίμηση ειδικά για τις προ 1990 κυκλοφορίες.

Ρε παιδιά τι ταξίδι στις αναμνήσεις είναι πάλι και αυτό... 1000άρες μηχανές, σύρριγες, αίμα, μοναξιά, τσιγάρα, 80ίλα στο μεγαλείο της... Βικτώρια, πεταλούδες της νύχτας, Στέλλα, άδεια η πόλη... σκέτες λέξεις πετάω από τις τραγουδάρες τις παλιές...  Χαιρετίσματα Ελλάς...

Πόσο πολύ άλλαξε ο κόσμος μας από τότε έως τώρα. Τι σχέση έχει η λεωφόρος του 1985 με σήμερα. Το κέντρο της Αθήνας με τις βρώμικες γωνιές του, τα μπαράκια τίγκα στον καπνό και τις μπόμπες ποτά, οι χασικλήδες, η Τρούμπα, οι πουτάνες, η πιάτσα. Όλα ολοζώντανα στα τραγούδια του.

Αλλά και η τρυφερότητα που πλησίαζες ένα κορίτσι, στίχοι ωραίοι αφιερωμένοι... (Να γράφεις, να τηλεφωνείς...), δεν γυρίζουν αυτά πίσω, δεν επιστρέφουν με ένα like στο instagram η με ένα ψώνισμα στο tinder. Τραγούδησε κ ολόγλυκους, ποιητικούς στίχους...

Άσε με να κάνω λάθος, φίλε αναγνώστη...